اشک چشمانم شراب و قوت راه زندگی است            آتش قلبم چراغی در شب افسردگی است

محور  حج  را  بباید  هفت  دورش  می زدن             لیک چشمانم زگشتن در ره فرسودگی است

دیده ام  با   گردش   بی قفه   خود   گرد  یار            باز  می گوید  ازو  کز غرق در شرمندگی  است

یار     شمع     و    روح     من     روانه    وار       سوختن چون شمع و قصدش غایت سوزندگی است

گفتمش شاید نیابی آنچه در پی می روی             عاقبت    گفتا  که  در  جویندگی   یابندگی   است

گفتمش می چرخ لیکن دان که دربندی رفیق           گفت  اندر سرزمین عشق  لذت  بندگی     است

گفتم او را بر حقیقت بندگی پر لذت است                کیست کز گوید مجاز عشق هم دلدادگی   است

از    مجاز    این    بار     روحم     گفت   بال             در نبودش  پس  بجای  اوج  دان    افتادگی  است

گفتمش پس هر کدام از ما براه خود رود                     گفت  پیمودن   براهت  مایه    درماندگی  است

گفتمش راهت بگوی ایمان براهت می برم             چون که خاموشی گزید احساس دل بیهودگی است 

شاعر: نویسنده وبلاگ