به وزیدن به در آ نسیم  سرد  سحری              تو بینداز به پژمرده گلستان دل ما نظری

تشنه   شانه  نرمت  گیس گلهای دلم             بده  از  نوازش و شانه  به  گلها  خبری

گونه شقایق و بنفشه ها خیس به اشک           تو   دلت چگونه آمد   که   نکردی  گذری

دل من چشم براه تو بدوزد همه شب                   ولی افسوس نیائی که غم   دل  ببری

دل نازم دگر از صبر به تنگ آمده است                  تو  بیا  تا   همه   ناز   دلم    را   بخری

غنچه های دل من را دگر این شوق بکشت           که   زمانی   تو  بیائی و کنون در سفری

  انتظار دل من را تو بگو تا به کجا                         تو  که  در  رخ  به  مثالی وبه از هر قمری

مگر از سنگ دلت بود جفا  را  که   گزید                من  و  تو  شیشه دلانیم چرا  بر حذری

شاعر : نویسنده وبلاگ